Ana Sayfa Arama Yazarlar
Yayın/Gazete
Yayınlar
Kategoriler
Servisler
Nöbetçi Eczaneler Sayfası Nöbetçi Eczaneler Hava Durumu
WhatsApp
Sosyal Medya
Pınar Tekeş
Pınar Tekeş

Yıl biterken: geleceğin yükünü dünde bırakmak

Yılın son günleri yaklaşırken içimize tatlı bir telaşla karışık, adı konulamaz sıkışmışlık hissi çöker. Dışarıda hayat hızla akmaya devam ederken, ruhumuz sessizce bir parantez açmak ve yavaşlamak ister. Zihnimiz ise tam tersi bir yöne savrulur. Yarım kalmış ne varsa alelacele bitirmek, yanıtlanmamış bütün sorulara bir cevap bulmak ve belirsiz olan her şeyi netleştirmek için son dakikadaymış gibi bir baskı hissederiz. İçimizdeki o kaygılı ses devreye girer ve fısıldamaya başlar:

“Ya kendim için doğru seçim yapmıyorsam?”

“Ya zaman tükeniyor ve ben hâlâ kendi hayatımın seyircisiysem?”

“Ya ileride işler ters giderse?”

“Ya beklediğim gibi olmazsa?”

“Ya başarmazsam?”

İşte tam bu anlarda, aslında henüz yaşanmamış senaryoların kaygısını taşırız. Gerçeğin kendisinden çok, zihnimizin ürettiği ihtimallerin yorgunluğuna teslim oluruz. Oysa hayatın özünde belirsizlik vardır. Her şeyi önceden bilmek, her ihtimali kontrol etmek mümkün değildir.

Teslimiyet dediğimiz şey, pes etmek ya da hiçbir şey yapmadan oturmak değildir. Aksine teslimiyet; kendi üzerimize düşeni, elimizden gelenin en iyisiyle yaptıktan sonra kontrol edemediğimiz detayların bizi içeriden tüketmesine izin vermemektir. Gerçek huzur, geleceğin tüm cevaplarını cebimizde taşıdığımızda gelmez; cevabı henüz bilmediğimiz anlarda bile ayakta kalabileceğimize inanmaya başladığımızda kapımızı çalar. Tıpkı Mesnevi’deki akıl ve kalp dengesinin bir yansıması olan şu söyleyişte olduğu gibi: “Aklın kontrol etme çabasını bıraktığı yer; kalbin nefes almaya başladığı yerdir.”

Başkalarının hayatını yaşamaktan yorulmadık mı?

Geriye dönüp baktığımızda hissettiğimiz o derin yorgunluğun sebebi çoğu zaman çok çalışmak ya da fiziksel koşturmaca değildir. Asıl yorgunluk, kendi hayatımızın içinde kendi sesimizi ne kadar duyabildiğimizle ilgilidir. Dışarıdan bakıldığında son derece başarılı, düzenli veya “iyi” görünen bir hayat, eğer gerçekten kendi seçimlerimizden oluşmuyorsa içimizde beklediğimiz o derin tatmini yaratmaz.

Sırf bizden beklendiği için sürdürdüğümüz ilişkiler, başkaları aferin desin diye üstlendiğimiz sorumluluklar ve onay alma arzusuyla attığımız adımlar… Bir süre sonra başkalarının gürültülü beklentileri arasında kendi içimizdeki o derin rehberi, öz sesimizi yitiririz. Bu yüzden yıl biterken kendimize sormamız gereken belki de en cesur soru şudur:

“Ben gerçekten kendi istediğim hayatı mı yaşıyorum, yoksa bana biçilen rolü mü oynuyorum?”

Bugün huzuru seçmek

Kendine dönmek, her şeyi bir anda yıkıp geçmek ya da radikal kararlarla her şeyi terk etmek anlamına gelmez. Bazen kendine dönmek; sadece diğerlerinin seslerini biraz kısıp, kendi içinizdeki dinginliğe kulak vermektir.

Huzur; hayatın tamamen sessizleşmesi veya tüm sorunların birdenbire yok olması değildir. Huzur, fırtına devam ederken bile kendi içinizde sığınabileceğiniz güvenli ve sakin bir alan yaratabilme becerisidir.

Yılı kapatırken kendinize verebileceğiniz en büyük hediye, artık size hizmet etmeyen şeyleri serbest bırakmaktır. Radikal değişimlerin peşinde koşmak yerine küçük ama etkili adımlar atın:

Çözülmeyen meseleleri zorlamayı bırakın. Bazı konular zamanla çözülür, bazıları ise çözülmeyebilir. Her tartışmadan galip çıkmak, herkese kendinizi açıklamak ya da herkes tarafından anlaşılmak zorunda değilsiniz. Bazı şeyleri olduğu gibi bırakabilmek bilgelik yolunda çok büyük bir adımdır.

Sınırlarınızı sevgiyle çizin. Sizi sürekli yetersiz hissettiren insanlara ve enerjinizi tüketen eski hikâyelere artık alan açmayın. Işığı sönmüş, size artık iyi gelmeyen ilişkilere zarif ama kararlı bir mesafe koyun. Sizi yoran sohbetleri de uzatmama özgürlüğünüzü kullanın. Huzur, dış dünyadaki olayların kusursuzlaşmasıyla değil; iç dünyamıza neleri kabul edeceğimizi seçmemizle başlar.

Günün getirdiğine odaklanın. Zihninizi sürekli bir savaş alanında tutmak için hayat fazla kısa. Bugün her şeyi çözmek zorunda değilsiniz. Kırgınlık yerine sağlıklı bir mesafeyi, sürekli kontrol etme arzusu yerine elinizden geleni yapıp gerisini zamana bırakmayı seçebilirsiniz.

Gözlerinizi ve beyninizi dinlendirin. Telefonu her akşam bir saat erken kapatın ve ekranın ötesindeki sessizliğe dönün.

Bedeninizin sesine kulak verin. Yorulduğunuzda hiçbir suçluluk duymadan durup dinlenin.

Kendinizi başkalarının kalıplarına sokmak için zorlamayın. Kabul görmek veya ait olmak endişeleriyle olmadığınız biri gibi davranma alışkanlığınızı gözlemleyip değiştirin.

İletişim biçiminizi gözden geçirin. Her konuya bir açıklama getirmek veya kendinizi sürekli savunmak zorunda olmadığınızı hatırlayın.

Üzerinizdeki baskıyı hafifletin. Sorulan her soruya anında cevap verme pratiğini bırakıp gerektiğinde düşünmek ve es geçebilmek için kendinize alan açın.

Ve en önemlisi: Günün sonunda derin bir nefes alıp “Bugün her şeyi çözmek zorunda değilim” diyebilin.

Her şeyi bir anda değiştiremeyebilirsiniz, zaten bu nafile bir çaba olacaktır. Ancak zihninizde ve kalbinizde neyi taşımaya devam edeceğinize sadece siz karar verirsiniz.

Adım adım, acelesiz ama kendinizle hizalanabilen bir ilerleme sizi çok daha mutlu edecektir. Yeni bir yıla adım atmadan önce derin bir nefes alın, yüklerinizi kıyıda bırakın ve kendinize şu soruyu sorun:

“Bu yıl biterken, daha hafif ve özgür bir ben için geride bırakmaya hazır olduğum yük nedir?”

Fark et, dönüştür, dönüş!

YORUMLAR

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

YAZARLAR
TÜMÜ

SON HABERLER

Yayınlar

TÜMÜ