Keyif almak

Keyif sözcüğünü severim. Yalnızca tümcelerimde kullanmak bir yana, yaşantımın her alanında bu duygunun yer almasını da isterim. Kuşkusuz yalnız bana değil, her birimize bedensel ve tinsel haz verecek her tür eylem için, alabileceğimiz bir keyiften söz ediyorum. Bununla ilgili olarak insanlarla olan ilişkilerimizden, yeme içmeye, bilime, sanata, edebiyata, spora, yaratıcılığa, doğa ile buluşmaya, müziğe… Çalışma konularımız dışında, ilgi alanımız ne olursa olsun, yaptığımız işten keyif aldığımız sürece hayata daha çok bağlanıyor, ona bir anlam katmış oluyoruz.

Yaşantımızdaki önemsiz olaylardan, küçük ayrıntılardan bile keyif almasını bilen insanlara doğrusu imreniyorum. Buna karşın her türlü olanağa sahip kimilerinin, sürekli olarak besledikleri mutsuzluklarını da anlayamıyorum. İki karşıt uçta yer almasak da, dengeli bir bakış açısıyla hayattan keyif aldığımızda, duyacağımız haz kadar, bu duygumuzu çevremize de bulaştıracağımız kuşkusuzdur.

Adamın biri her gün saatine bakıyor, “geç kaldım, zamanım azalıyor, yetişemeyeceğim” diyormuş.

Bir gün nasılsa saati bozulmuş. Önce çok kaygılanmış, sonra çevresine bakmaya başlamış. Kuşların seslerini duymuş, gökyüzünün rengini fark etmiş, uzun zamandır konuşmadığı komşusuyla söyleşmiş.

Akşam saatçi saatini tamir etmiş. Adam saati eline almış, sonra masaya bırakmış.

Sonra da, “zamanı ölçmeyi biliyordum, ama yaşadığımı fark etmeyi, hayattan keyif almayı unutmuşum” demiş.

Günümüz dünyasında çoğumuz bir sonraki ana, bir sonraki işe veya hedefe o denli odaklanıyoruz ki, içinde bulunduğumuz tek gerçek anı tümüyle ıskalıyoruz. Öyküdeki adam, ancak sistemi durdurduğunda çevresiyle gerçek bir bağ kurabiliyor.

Saatin bozulması ilk başta kaygı yaratsa da, aslında adama dayatılan alışkanlıklardan sıyrılıp, zorunlu bir özgürleşme alanına, yani gerçek yaşama yöneliyor.

Saatin onarılmasına karşın, adamın onu masaya bırakması, artık zamanın tutsağı değil, kendi hayatının öznesi olmayı seçtiğini gösteriyor.

Zamanı elbette ki izlemek gerekir, fakat hayatı yalnızca saatlerin gösterdiği kadar yaşamak, onun güzelliklerini kaçırmamıza neden olabiliyor.

Eski Mısırlılar, öldüklerinde iki soruyla karşılaşacaklarına inanırlarmış: Bunlardan ilki, ”Yaşadığın sürece keyif verdin mi?”, ikincisi ise “Keyif aldın mı?” idi. Bu sorulara verecekleri yanıtlar, öbür dünyadaki yolculuklarının sürüp sürmeyeceğini belirlermiş.

Amerikalı ünlü eğitimci, konuşmacı ve yazar Leo Buscaglia, “Yaşamak Sevmek Öğrenmek” kitabında bu eski inancı aktardıktan sonra, hayatta ulaşmamız gereken iki hedef gösterir: İsteneni elde etmek ve elde edilenden keyif almak.

İnançlarda yer alan öbür dünyadaki olası bir sorgulamayla ilgili elimizde bir veri olmadığına göre… Onun yerine, son yolculuğumuza çıkmadan bu soruları kendimize sormayı düşünebiliriz. Özellikle önümüzde yaşanacak zaman varken! Oysaki Buscaglia’nın gösterdiği iki hedefe, bilinçli ya da bilinç dışı hepimiz bir şekilde ulaşmaya çalışıyoruz. Başarıya yönelik asıl amacımız tinsel ve maddesel her türlü isteğimizi karşılamak olduğuna göre, sonuçta bunu hayattan keyif almak için yapıyoruz. Nitekim birçok ünlü kişinin, en büyük keyfi, gerçekleştirdikleri başarılar karşısında tattıklarını, yaşam öykülerinde okuyoruz.

Hazdan, keyiften yoksunluk olarak tanımlanabilecek Yunan kökenli bir sözcüğü de araya sıkıştıralım: Anhedoni. Depresyonun önemli belirtilerinden olan bu hastalık, kişiyi hayattan zevk almamaya, sürekli bir mutsuzluğa, karamsarlığa itmektedir.

Hayattan keyif almamızın, yaptığımız seçime bağlı olduğunu düşünüyorum. Her şeye karşı gözümüzü karartmak yerine, bakış açımızı değiştirerek olumluluktan, iyimserlikten, güzellikten yana seçimimizi yapabiliriz.

Zaman o denli hızla akıp gidiyor ki… Yapmayı düşündüğümüz birçok şeyi, belki hiç gerçekleştiremeyebiliriz. Bu yüzden eski Mısır inancında sözü geçen soruları, zaman zaman kendimize sorup yanıtlamaya çalışarak olumlu bir adım atabiliriz.